Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε. Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου. Read more →


Το παιδί αυτό θα ανήκε στη γενιά των άτυχων Ελλήνων. Οι γενιές του παππού του και του πατέρα του θα του είχαν φορτώσει όλα τα βάρη της δικής τους ευζωΐας, των δικών τους λαθών και της δικής τους άρνησης να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα γύρω τους. Η δική του γενιά, θα βρει βεβαίως τον δρόμο της - έτσι γίνεται πάντα στις κοινωνίες που χτυπιούνται από κρίσεις. Όμως, η γενιά αυτή θα απολαύσει πολύ λιγότερα απ' όσα θα δικαιούται. Και αυτό, επειδή θα πληρώνει τις πολλές αμαρτίες των προγόνων της. Αλήθεια, με ποιο δικαίωμα και ποια δημοκρατική νομιμοποίηση υπονομεύουμε ακόμη περισσότερο το μέλλον των επόμενων γενεών, επιμένοντας - μέσα στην κρίση που εμείς προκαλέσαμε - να παίρνουμε σύνταξη στα 45 ή στα 50; Read more →


Ο όρος Γενοκτονία καθιερώνεται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και παραπέμπει σε βιομηχανικά σχεδιασμένη κρατική (της χιτλερικής Γερμανίας) επιδίωξη εξαφάνισης ενός ολόκληρου έθνους. Στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα "επισημοποιείται" με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας. Read more →


Το χρέος δεν ήταν απλώς ένα σκληρό δάνειο, αλλά μια προσπάθεια να θεσμοποιηθεί η αρχή του Σάιλοκ στα κράτη. Και γι' αυτό ακριβώς η Επιτροπή αυτή είναι το φάρμακο εκείνο που μπορεί να χτυπήσει αυτό το θανατηφόρο μικρόβιο, να αντιμετωπίσει αυτό το νέο όπλο, το οποίο είναι πολύ χειρότερο από τα όπλα του πολέμου - ακόμη και τα πυρηνικά. Ξέρουμε λοιπόν από το πόρισμα, το οποίο αποκρύπτεται επιμελώς όχι μόνον εδώ αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, το τι περιέχει το τρίτο μνημόνιο. Δεν θα ασχοληθώ, συνεπώς, με αυτό. Θα ασχοληθώ όμως με τη συνέχιση της παραβιάσεως των αρχών νομιμότητας της δημοκρατίας, η οποία έγινε από το δημοψήφισμα κι εδώ. Read more →


Μας φάγαν τα Μνημόνια, μας ρήμαξε η Ευρώπη, | μας ψόφησαν στα πέναλτι και χάσαμε το τόπι. | Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα, | να σκύβεις στο αφεντικό, να μοιάζεις με κολίγα. | Τα γούστα μας κρατήσανε σχεδόν τριάντα χρόνια, | μα τα ευρώ πετάξανε όπως τα χελιδόνια. | Κι απόμεινε ένας λαός να μοιάζει με τον μπούφο | κι οι Γερμανοί μέσω της Bild να μας φωνάζουν «Ούφο». | Όμως καλά να πάθουμε, το ’χαμε παρακάνει, | γιατί όλοι πιστέψαμε πως βόλι δεν μας πιάνει. Read more →


Πράγματι, ο λόρδος Elgin απέσπασε τρεις λεπτούς ιωνικούς κίονες που στήριζαν τα τοξωτά ανοίγματα της πρόσοψης του εξωνάρθηκα του καθολικού της μονής. Μόνο ένας από τους κίονες του εξωνάρθηκα διέφυγε του Elgin και παραμένει μέχρι σήμερα στην αρχική του θέση, στη ΝΔ γωνία του κτίσματος. Οι υπόλοιποι, ακριβώς όπως ανέφερε ο Dodwell, βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Η αρχική θέση των κιόνων αυτών φαίνεται πως ήταν στο ιερό του Δαφναίου Απόλλωνος, τον πανάρχαιο πρόγονο της χριστιανικής μονής του Δαφνιού, και δίχως την παραμικρή ντροπή οι Άγγλοι φίλοι μας σήμερα τα εκθέτουν στο πολύβουο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Read more →


Η στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Όταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική. Read more →


Διάσημη πια όσο κι η Θεοδώρα, συγκίνησε τον Κόσμο όσο κι η Ελένη, μια ομορφιά υπερφυσική, η Θεοφανώ (πρώην Αναστασώ) είναι η Μεγάλη Αμαρτωλή του Βυζαντίου. Γυναίκα μοιραία, κατέκτησε τα πάντα, αγαπήθηκε παθιασμένα από τρεις διαδοχικούς αυτοκράτορες, και πέθανε - πότε άραγε; - άσημη, εγκαταλειμμένη, ανώνυμη. Θυγατέρα ενός Λάκωνα ταβερνιάρη, γοήτευσε τον αθλητικό και επιρρεπή σε περιπέτειες Ρωμανό Β΄ στα δεκαοκτώ του, ο οποίος από το να κυβερνήσει μια αυτοκρατορία προτιμούσε να δαμάσει το έκπαγλο θαύμα της φύσης που λάγνα τον ξεμυάλισε. Read more →


Βέβαια το φαινόμενο είναι σύνθετο και έχει πολλές αιτίες. Ωστόσο ο θεμελιώδης λόγος εντοπίζεται στον εγκληματικό τρόπο, που μέσα από την παιδεία μεταβιβάζεται στις νέες γενεές η κλασική παράδοση. Να μη μας το ειπούν, γιατί το γνωρίζουμε, πως εμείς δεν έχουμε Μ.Α.Ν. και A.E.G και Bosch. Δεν έχουμε Ι.Β.Μ. και Gross, και FIAT και General Motors Corporation και Scotch Whisky. Έχουμε όμως μια παράδοση μεγάλη σαν τον Ειρηνικό και σαν τη Σιβηρία. Έχουμε τέτοιο τον ήλιο και τη θάλασσα, που αν γνωρίζαμε να τα βοσκήσουμε και να τα αρμέγουμε, η μικρή μας χώρα, τούτο το πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που έλεγε ο Σεφέρης, θα ήταν εφτά φορές Ελβετία. Read more →


Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο | Μ' ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο | Στης ζωής το τελευταίο θρανίο | Και με πουλί ξενιτεμένο | Έχω πείσμα και γερό το στομάχι | Σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα | Την αγάπη που έχω δώσει δεν πήρα | Έτσι το θέλησε η μοίρα | Άντε να σταθώ στα πόδια μου | Μετά από τόσα χτυπήματα | Έχω ξεχάσει τα βήματα | Μα δεν με παίρνει να πω "δεν μπορώ" | Πρέπει να μπω στο χορό | Μες στον κόσμο μεγαλώνω τον άπονο | Ποιος στ' αλήθεια παίρνει αυτό που του αξίζει | Δεν το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο | Γιατί η ρόδα δεν γυρίζει. Read more →